خانه » خاطرات » آب حیات

آب حیات

دوش وقت سحــر از غـصه نجــاتم دادند                                 وانـدرآن ظلمت شب آب حیاتم دادند

چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی                                  آن شب قدر که این تـازه براتم دادند

 

راستی آیا می‌توان بدون توجه و عنایت حق به مراحلی از عرفان دست یافت و سیر و سلوکی داشت!؟

چگونه می‌توانیم شیرینی مناجات با پروردگار را در ذائقه‌مان احساس کرده و به قله‌هایی از معرفت و عرفان دست یابیم.

آیا طلب به تنهایی کافی است، نیت پاک و تمرین و ریاضت و … همه از لوازم سیر و سلوکند؛ ولی بی‌شک اگر توفیق و عنایت حق و توجه معصومین علیهم السلام نباشد، ره به جایی نخواهیم برد.

شرح حال و زندگی بزرگان اهل معرفت و طریقت و علماء ربّانی، خود مؤید این معنا است که قریب به اتفاق در عالم رؤیا و یا در واقعیت به آنها عنایتی شد و کامشان ولو به حبّه قندی و یا حلوایی شیرین گشت. این چنین به عالم معنا راه پیدا کردند و آنچه را یافتند، با مراقبت و مداومت، و با ذکر و توجه به حق، تکثیر کردند و هم خود بهره‌‌مند گشتند و هم همراهان را مستفیض نمودند. همراه با شکرشان زیاد گشتند و اگر کفرانی داشتند به همان انداره سقوط نمودند[1] و آنقدر در تنور دنیا پخته شدند که دیگر هیچ سنگی به آنها نمی‌چسبید.

مرحوم شیخ علی صفایی(ره) هم از این قاعده مستثنی نبود هرچند هیچ گاه به صراحت، مطلبی از ایشان نشنیدم، ولی به دفعات شنیدم که می‌فرمود: آنچه دارم از علی‌بن موسی‌الرضا(ع) است.

بی‌جهت نبود که مقیّد به زیارت آن بزرگوار در هر ماه بود و به هر نحوی بود خود را در آخر هر ماه قمری به مشهد‌الرضا می‌رساند و چون کبوتری پرمی‌کشید و بالاسر حرم مطهر مأوی می‌گزید و اگر نبود تکلیف رسیدگی به امور مؤمنین و محبّین حضرتش، هرگز از حرم دل نمی‌کند.

عزیزی می‌گفت: اواخر عمرش فرمود: خوشحالم و شاکرم که همۀ حواله‌های حضرتش را پاس نمودم!

چه عبد باوفایی بود، چه زیبا سر بر آستان آن امام همام می‌سایید.

در ازدحام عاشقان حرمش، در حال سجود، بارها عمامه از سرش افتاد و سرش زیر پای زوار لگدکوب شد. او این را افتخاری می‌دانست و دوست داشت که پا بر صورتش بگذارند که در این بارگاه، خاک ‌نشینان، منکسرین و بلاکشان مقرّب‌ترند و بهره‌مندتر.

آری او آب حیاتش را در شبهای قدر از دست مولایش علی‌ابن موسی الرضا (علیه آلاف التّحیه والثناء) نوشیده بود.

روحش شاد.



[1] . لَئِن شَکَرۡتُمۡ لَأَزِیدَنَّکُمۡۖ وَلَئِن کَفَرۡتُمۡ إِنَّ عَذَابِی لَشَدِیدٞ. (سوره ابراهیم، آیۀ 7)

0 0 رأی
امتیازدهی به مقاله
اشتراک
ایمیل برای
0 نظرات
بازخوردهای درون متنی
مشاهده همه دیدگاه‌ها
سبد خرید
0
نظری دارید؟ لطفاً آن را ثبت کنید.x
اسکرول به بالا