خانه » مقالات » تحقیق موضوعی آثار استاد » آیه های تلاوت شده- قسمت بیست و هفتم

آیه های تلاوت شده- قسمت بیست و هفتم

تُولِجُ الَّلیْلَ فِى الْنَّهار وَ تُولِجُ الْنَّهار فِى اللَّیل وَتُخْرجُ الْحَىِّ مِنَ الْمَیِّتِ وَتُخْرِجُ الْمَیِّتَ مِنَ الْحىِّ»، «1» یُحْیى وَ یُمیتُ وَ یُمیتُ وَ یُحْیى(27)

می توان از هیچ به همه چیزرسید!!

استاد در نامه ای که به دخترش در بدو بلوغ او می نوسید در بحث تمامیت عمل ،از خودش و پدرش خاطره ای را نقل نموده و از دخترش می خواهد که در این خاطره ی سخت گیری پدر بزرگ و کارهای بزرگ پدرش که دور از چشم پدر بزرگ انجام می داده تأمل کند ؛ پیشنهاد مى ‏کنم که در این خاطره بیش‏تر تأمّل کنى و هیچ کس و هیچ چیز را مانع موفقیت خودت ندانى و در هر شرایط، به دست‏هاى خودت سفارش کنى و به همّت خودت دل ببندى و به عنایت خدا امیدوار باشى؛ که مى‏ توان از ترس، به قدرت و امن و از فقر، به غنا و ثروت و از تنهایى، به جمعیّت و از هیچ، به همه چیز رسید؛ که او روز را از دل شب و شب را بر سر روز مى ‏گذارد و از ضعف، قدرت و از قدرت، ضعف و ناتوانى را بیرون مى‏ آورد: «تُولِجُ الَّلیْلَ فِى الْنَّهار وَ تُولِجُ الْنَّهار فِى اللَّیل وَتُخْرجُ الْحَىِّ مِنَ الْمَیِّتِ وَتُخْرِجُ الْمَیِّتَ مِنَ الْحىِّ»، «1» یُحْیى وَ یُمیتُ وَ یُمیتُ وَ یُحْیى [1]

و در تفسیر سوره فیل در بحث از « ماهیت و کیفیت جلوه ‏هاى حق» می فرماید:پدیده ‏هاى این جهان، در وجود و در روابط و در تحول و در رفت و آمد و اختلافشان، آیت هستند و نشانى حق را با خود دارند همان‏طور که در کیفیت و چگونگى وجود به اجل و مراحل و مقصد خویش اشارت دارند و قیامت را شاهد هستند. «1»

کارهاى خدا که تجلى اسماء و مظهر صفات حق است، در ماهیت و در کیفیت، در چیستى و چگونگى، نشانه ‏هاى گوناگون و شهادت‏هاى متفاوتى دارد.

در آیه ‏هاى قرآن، گاهى به ماهیت افعال و گاهى به کیفیت افعال اشارت مى‏ کند.

در سوره ‏ى لقمان آیه‏ ى 29 تا 31، به تدبیر و تسخیر خبیر حق على‏ کبیر، اشارت دارد: «الَمْ تَرَ انَّ اللَّهَ یُولِجُ اللّیلَ فِى النَّهارِ وَ یُولجُ النّهارَ فِى اللّیْلِ وَ سَخَّرَ الشّمْسَ وَ الْقَمَرَ کُلٌّ یَجْرى‏ الى‏ اجَلٍ مُسَمًّى وَ انّ اللَّهَ بما تَعْمَلُونَ خَبیرٌ.

ذلِکَ بِانَّ اللَّه هُوَ الْحَقُّ وَ انَّ ما یَدْعوُنَ مِنْ دوُنِهِ الْباطِلُ وَ انّ اللَّه هُوَ العَلىُّ الکبیرُ.

الَمْ تَرَ انّ الفُلکَ تَجرى‏ فِى البَحْرِ بِنِعْمَهِ اللَّهِ لِیُریَکُمْ مِنْ آیاتِهِ انَّ فِى ذلِکَ لَایاتٍ لِکُلِّ صَبَّارٍ شَکُورٍ».

در این آیه ‏ها از آبستن شدن شب و روز به یکدیگر و از رفت و آمد ماه و خورشید و تسخیر آنها و از اجل و مدت آنها، به آگاهى و ثبات و استوارى و علو و احاطه و کبریاء و عظمت خدا، دلالت مى ‏آورد و براى فهم این دلالت بر دو عنصر صبر و شکر بسیار تأکید مى‏ نماید. آگاهى او از آنچه مى‏ کنیم و محدودیت و محکومیت آنچه جز او مى‏ خوانیم و مى‏ خواهیم و علو و کبریاى حق، همه از همین تدبیر شب و روز و تسخیر ماه و خورشید آشکار است. جریان ماه و خورشید همچون جریان کشتى در دریا به ارائه‏ ى نشانه ‏هاى خدا برخاسته به شرط آن‏که از صبر زیاد در برابر تحول‏ها و از شکر زیاد در کنار نعمت‏ها، برخوردار باشیم.[2]

استاد با تلاوت این آیه ها می خواهد بفرماید:آنچه به آدمی این توان را می دهد که از هیچ همه چیز بسازد توجه به عنایت خداوندی است که این همه از او نشانه می بینیم که از دل ظلمت روشنایی را بیرون می آورد و شب و روز را خلق می کند و از ماده و خاک مرده و بی جان زنده ها را بیرون می کشد و با دگرگونی تلقی آدم ها از خودشان آنها را دو باره متولد نموده و زنده می گرداند.

لکن شرط بهر مندی انسان از این آیه ها را با توجه به آیه سوره لقمان دو بال صبر و شکر می داند که صبر زیاد و شکر بسیار ما را با تکیه بر عنایت حق به همه چیز می رساند. یعنی خدایی که این چنین کارهای بزرگی می کند چگونه به تو که به او روی آورده و بر او تکیه داده ای عنایت و توجهی نداشته باشد.



[1]   – نامه های بلوغ ,ص:175

[2]  – تطهیر با جارى قرآن(2)، ص: 454

 

 

0 0 رأی
امتیازدهی به مقاله
اشتراک
ایمیل برای
0 نظرات
بازخوردهای درون متنی
مشاهده همه دیدگاه‌ها
سبد خرید
0
نظری دارید؟ لطفاً آن را ثبت کنید.x
اسکرول به بالا