بهشت و جهنم

بهشت و جهنم

آیا بهشت و جهنم و عذاب و ثواب، جزا و پاداشِ عمل انسان هستند یا خود عمل او که این گونه تجلى پیدا مى‌کند ؟ آدمى در همین دنیا در بهشت و جهنم است یا در قیامت کبرى بهشت و جهنمى است که انسان در آن وارد مى‌شود؟

خلود در آتش جهنم براى انسانى که نهایتا هفتاد سال مرتکب هر نوع گناهى شده باشد، چگونه توجیه پذیر است آن هم از جانب پروردگارى که رحمان و رحیم است؟

این‌ها پرسش‌هاى است که استاد هر چند کوتاه ولى پر مغز به پاسخ آنها مى‌پردازد و به تفاوت بهشت‌ها و جهنم‌ها اشاره مى‌کند :

در واقع پاداش همان عمل است، «تُجْزَوْنَ ما کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ[1] » 

و آن‌ها که مدام با توجه به آیه‌ها و همراه اعمال مشابه در خوبى بودند و باغ‌هاى پرحاصل مى‌کاشتند از باغ‌ها و از حاصل دستشان
بهره مى‌گیرند، چون آدمى که در هر لحظه‌اش بهشت و جهنمى خلق مى‌کند و باغ‌ها و یا شعله‌هایى مى‌آفریند از همان دست رنج خواهد گرفت و به همان حاصل خواهد رسید، «شُغِلَ مَنِ الْجَنَّهُ وَ النَّارُ أَمَامَه[2] ».

  

تفاوت بهشت‌ها و جهنم‌ها

و این نکته را نباید فراموش کرد که بهشت‌ها و آتش‌ها متفاوت است و چه بسا که بهشت ما جهنم راه رفته‌ها باشد. در مورد بهشت، بهشت باغ‌ها و آب‌ها، بهشت لقاء و رضوان هست و در مورد آتش‌ها، آتشى که از دل‌ها برمى‌خیزد و آتشى که سوخت آن آدم‌ها و بت‌ها هستند و آتش فراق و خزى و هون و عظیم و الیم، در میان است و این ماییم که در وسعت دل‌ها و دست‌هامان بهشت و جهنم را مى‌سازیم و آتش‌ها و باغ‌ها را سرخ و سبز مى‌کنیم.

این‌ها در بهشت خود نه تنها رزقِ مستمر و مشابه، که انس پاک و خلود و دوام هم دارند «وَ لَهُمْ فیها أَزْواجٌ مُطَهَّرَهٌ وَ هُمْ فیها خالِدُونَ[3] »؛

این‌ها از همسرانى پاک و انسى بى‌دغدغه و از خلود و استمرار بهره‌مند هستند[4] . 

 

شروع بهشت و جهنم از همین دنیا

رنج مستمر و سوختن مداوم براى کفر و تکذیب است و امن و آرامش براى همراهى و پیروى و این هر دو از همین دنیا آغاز مى‌شود و ادامه مى‌یابد، که شکر حتى در کنار رنج و بلاء، امن و راحت مى‌آورد و مع العسر یسر و یسار مى‌سازد و کفر و چشم‌پوشى همراه امکانات و نعمت‌ها بحران مى‌آورد و با راحتى رنج مى‌آفریند. چون رنج و راحت با امکانات و توسعه بیرون تأمین نمى‌شود و از این منبع بهره نمى‌گیرد، که ظرفیت و محدودیت و وسعت سینه و تنگى دل، رنج و راحت را مى‌سازد و در واقع ذهنیت و زاویه دید و زاویه برخوردها، رنج و یا راحتى را مى‌آورد.

با این تلقى گسترده از رنج و راحت و امن و آتش، بهشت و جهنم‌ها از همین دنیا آغاز مى‌شوند و آدمى حتى همراه شیطان و وسوسه‌ها و همراه محدودیت‌ها و تزاحم‌ها و دشمنى‌ها مى‌تواند بدون ترس و اندوه، ترس از آینده و اندوه از گذشته، از جام انس و امن و ابتهاج سرشار گردد و مى‌تواند در هر موقعیتى با موضع‌گیرى مناسب و نامناسب به رنج و عذاب و یا امن و انس راه بیابد و از کوثر بهره بردارد؛ که کوثر «کثیر الخیر» است، نه «کثیر النعمه». کوثر بهره‌بردارى زیاد است، نه امکانات زیاد.



[1] . جاثیه، 28.

[2] . نهج البلاغه، خطبه 16.

[3] . بقره، 25.

[4] . تطهیر با جارى قرآن(1)، ص، 57.

0 0 رأی
امتیازدهی به مقاله
اشتراک
ایمیل برای
0 نظرات
بازخوردهای درون متنی
مشاهده همه دیدگاه‌ها
سبد خرید
0
نظری دارید؟ لطفاً آن را ثبت کنید.x
اسکرول به بالا