خانه » مقالات » تحقیق موضوعی آثار استاد » درجستجوی معنا(4) (بررسی اجمالی برخی از لغات و اصطلاحات در آثار استاد صفایی حائری)

درجستجوی معنا(4) (بررسی اجمالی برخی از لغات و اصطلاحات در آثار استاد صفایی حائری)

ذ

ذبیح: کسی که در منی، بعد از عرفات و مشعر ذبحش کرده­اند.(حج،129)

ذبح شرعی: هنگامی که از مرده چیزی بخواهیم بهره برداری کنیم.(حج، 188)

ذکر: توجه، یاد.(تطهیر3، 73) یادآوری معرفت سابق و آگاهی پیشین. معرفتی که مغفول مانده و به خاطر شهوات غالب و یا اشتغالهای بی حساب به فراموشی گراییده است.(وارثان عاشورا، 180)

ذلیل: انسانی که هدفی در بیرون و انگیزه و احساسی در درون نداشته باشد.(از معرفت  دینی تا حکومت دینی،63)

ذوق: همان حساسیت و شعوری است که در اثر تمرکز و طلب شکل می­گیرد. (استادودرس ادبی، 26)

 

ر

راکع: انسانی که پس از قیام از سر هستی و برخاستن از تمامی خودها و پرداختن به تمامی فرمان­ها، فروتن و متواضع است. دور از غرور و نخوت و طلبکاری و جدا از مقایسه(حج، 54)

رب: پرورنده و بارور کننده {که}با جهت و کمال و رشد همراه است.(تطهیر بقره، 47)

رب العالمین: پرورش در چند مرحله (مسئولیت و سازندگی،100)

رحمت: (حقیقت رحمت): توبه­ حالتی می­رسی که دیگر رنجی نمی­بینی و خیلی می‌ارزد که آدم پشت اسبها و شترها ران صاف کند و استخوان بساید تا به حقیقتی برسد که رنجهایش را از دست بدهد و در  متن بلاها و گرفتاری­ها راحت باشد و رنجی نداشته باشد.

رزق: عطاء مستمر و سهم و قسمت و نصیب و خوراک و طعام و تنعم­ها، بخش­های دنیوی و اخروی را در برمی­گیرد. تمامی رزق تن و حس فکر و روح و عقل و قلب را در بر می­گیرد که نعمتها و تدبر و معرفت و یقین و اطاعت و حب و بغض و قرب باشد. (تطهیر بقره، 14)

رشد: رهبری کردن استعدادهای تکامل یافته (رشد/22) زیاد شدن انسانی است که به استعدادهای تکامل یافته­اش جهت می دهد، آنها را از بن بست می­رهاند و به دنبال روش حرکت و صراط و رهبری می­افتد و ضرورت مذهب را می­یابد. (رشد/24)به این دست و عقل و روح تکامل جهت دادن و بهره گرفتن(مسؤلیت وسازندگی،111)

رضا: حالت عبد است، از حق.(نامه­های بلوغ، 112)

رضوان: پاداش حق است به عبد

رفعت ذکر: آگاهی تو از خودت و از دنیایی که در آن زندگی می­کنی بالاتر بیاید و از عادتهای ریشه دار و آگاهی های سطحی بگذرد. (وارثان عاشورا. 171)

روح: روح حیوانی یا نباتی، حتی فکر و عقل انسانی نیست. روح ایمانی و الهی است، (نفخت فیه من روحی) (انسان در دوفصل 240) درک انگیزه ترکیب کلمه­ها و جمله­ها و آگاهی از عواملی که در نهان کارگر است.(رشد/7)

روح قرآن: فهم و سطحی که در آن موسیقی آِیه­ها و شکل آیه­ها و بلندی و کوتاهی آِیه­ها حرف می زنند. (روش برداشت ازقرآن /47)

روز غدیر: روز نور، روز سرور، روز سرشاری و اکمال، روز باروری و اتمام، روز رهبری و ولایت (غدیر، 3)

رنج دیده: انسانها با دلهایی از دریای درد و سرهایی با پیمانه غم از هر دردی دنیایی دارند و از هر غمی نمونه ای. دردها توانشان را برده و محرومیتها گره‌هایی در روانشان و عصیانهایی در رفتارشان و بهتها و جنون هایی در نهادشان ریخته. در کنار این فشارها ساییده شدند و حساس و لطیف، نازک دل و زود رنج، مأیوس و بی امید شده اند.                                 (مسئولیت و سازندگی،166و167)

ریب: شک، ظن، گمان، توهم، دغل (تطهیره بقره، 12)

ز

زاهد: انسانی که منتظر ادای امانت و رساندن بار مسئولیت است. (از  معرفت دینی تا حکومت دینی،218)

زلزالّها: لرزش تمامی زمین و وسعت یافتن آن است.(تطهیر2، 158)

زهد: رفت و آمد دنیا دل تو را لرزاند و در تو موجی ایجاد نکند.(قیام/ 125)آزادی از غیر حق (روش برداشت ازقرآن، 123) آزادی از عشقهای کوچک و رهایی از اسارتها(مسؤلیت وسازندگی،101) ترک نیست که اخذ است. تو به وسعت می رسی نه اینکه دنیا را رها کنی، فقط برای خودت نمی کوشی و محدود نمی شوی.                                                                 (ازمعرفت دینی تاحکومت دینی، 162) برداشتن و آوردن است نه رها کردن و رفتن. با نداشتن برابر نیست. زهد موضع گیری مناسب است. نه موقعیت مناسب یا نامناسب. ( از معرفت دینی تا حکومت دینی،218)

این است که تو از محرک های غریزه و عادت که محدود  به تو هستند و در این حوزه می جوشند فراتر بیایی، تنها به خودت محدود نشوی. زمانی که درنجد یا یمامه گرفتاری هست آرام نباشی. به اندازه توانت بکوشی و به اندازه نیازت برداری. زهد کم کار کردن نیست، کم برداشتن است. ( ازمعرفت دینی تاحکومت دینی، 219)

زیبایی: هماهنگی استعدادها و اندامهای هر چیز با کاری که از آن می خواهند(مسؤلیت وسازندگی،100)

تطابق و هماهنگی وارثان عاشورا، 104) عدل و حق تعادل و هماهنگی هدف و جهت

تشخیص آن نسبت به کاری که از ما می خواهند و غایتی که برای آن ساخته شده، سنجیده می شود                  (مسؤلیت وسازندگی،95)

س

سائح: انسانی که به خاطر عبادت در روی زمین راه افتاده و به روزه داری می گویند که به خاطر خوراک و نیازهای روزمره اش از عبادت محروم نمی شود و به کارهایش می رسد.(قیام 197)

سبقت:نسبت عمل با عمل دیگرانی است که در راه هستند. (انتظار،211)

سجود:کرامت و تکریم، تواضع و تذلل و طاعت و پذیرش. (تطهیر بقره، 66)

سجده مرغمتین: رغم انف شیطان مالیدن دماغ شیطان به خاک (حج 25)

سداد پرکردن شکافها و برداشتن کسری ها و کمبودها است.(وارثان عاشورا، 55)

سرعت: نسبت عمل با زمانی که عمل در آن انجام می گیرد.(انتظار،211) نسبت سعی با زمان مناسب و مکان مناسب                                 (وارثان عاشورا، 127) سطحی: بیگانه از ژرفا و عوامل (فقر، 6)

سعی: نسبت عمل با توانایی. (نامه های بلوغ، 156_ انتظار، 211) نسبت بازدهی با توانایی                                                           (وارثان عاشورا، 127)

سفیه: متضادحکیم، بدون سنجش اقدام کردن. در برابر آنچه از دست داده چیزی بدست نیاوردن(تطهیر بقره، 29)

سلوی: نوعی پرنده، آنچه موجب آرامش انسان می گردد. (تطهیره بقره، 93)

سلام: جدایی از هر عیب و آفت است در رحمت و درود برکت. (تطهیر3، 138)

سنت:تجربه انسان   (انتظار، 37)

سوء::بدی (تطهیر بقره، 243)

سیاحت: حرکت عبدی است که می خواهد تولید کند و می خواهد از آنچه که یافته و از رزق هایی که بهره مند شده دیگران را بهره مند سازد و در این حرکت تمنایی ندارد و به دنبال غنیمتی نیست. (قیام،197)

0 0 رأی
امتیازدهی به مقاله
اشتراک
ایمیل برای
0 نظرات
بازخوردهای درون متنی
مشاهده همه دیدگاه‌ها
سبد خرید
0
نظری دارید؟ لطفاً آن را ثبت کنید.x
Scroll to Top