......... بسم اللّه الرحمن الرحيم

 السلام عليك يا ابا عبد الله و على الارواح التي حلت بفنائك

 فاسئل الله الذى اكرم مقامك و اكرمني بك ان يجعلنى معكم فى الدنيا و الآخرة و ان يجعل لى قدم صدق معكم في الدنيا و الآخرة.

 تقاضى علي و فاطمة الى رسول الله فى الخدمة، فقضى على فاطمة بخدمة ما دون الباب و قضى على علي ما خلفه فقالت فاطمة عليها سلام الله : “ فلا يعلم ما داخلني من السرور الا الله باكفائى رسول‏اللّه صل‏اللّه تحمل رقاب الرجال “.

و روى ان النبى قال لها اى شى‏ء خير للمراة قالت ان لاترى رجلا و لا يراها رجل.

امروز ناموس خدا و حرم رسول خدا را از ميان خار و خاشاك بيابان مى‏گرفتند و سيلى مى‏زدند و تازيانه مى‏زدند و به اسارت مى‏بردند و خمار و ستر از سر و روى آن‏ها بر مى‏داشتند. اما فاطمه‏عليهاالسلام مى‏گويد: هيچكس جز خدا نمى‏داند كه چه سرورى در دل من نشست از اين‏كه رسول خداصلى الله وعليه وآله تحمل گردن‏هاى كشيده را از من كفايت نمود. آن‏ها سرمى‏كشيدند و حتى پيشنهاد خريد اسيران را مى‏دادند و يا آن‏ها كه سر مى‏كشيدند تا كنجكاوى و يا شهواتشان را آرام كنند. فاطمةعليهاالسلام مى‏گويد: بهترين چيز براى زن اين است كه مردى او را نبيند و او مردى را نبيند.

 در روابط زن و مرد مسأله اين نيست كه شهر مردان و زنان و يا ديوار براى مرغ‏ها و خروس‏ها و يا پاكت‏هاى سياه براى مرغ‏هاى عريان فراهم كنيم. مسأله اين است كه رابطه‏ى آدم‏ها با يكديگر با چه حدودى همراه باشد و با چه هدف و معيارى برنامه‏ريزى شود.

 احساس من اين است كه با تفكيك زن و مرد در اصل سؤال، ديوار كشيدن ميان انسان را آغاز كرده‏ايم، در حالى كه اين هر دو انسان هستند و با تفاوت در تقدير، تساوى در تركيب و نسبت‏ها را دارند و اساس سعى را دارند. نسبت باز دهى با سرمايه و نسبت اين هر دو با نيت را.

 در حالى كه فاطمه‏عليهاالسلام اين بيان را دارد، مى‏بينيم كه چگونه به ميدان مى‏آيد و چگونه على‏عليه‏السلام را از دست مردان بيرون مى‏كشد و تا شمشير، غلاف شمشير و ضربه‏ى بازو را شدت نمى‏دهند، على را رها نمى‏كند. سيلى مى‏خورد و رها نمى‏كند و در همين امروز هم اين زينب است كه بار رسالت را به دوش گرفته و به اسارت رفته است.

 بازتر بگويم، در واقع زن با زن و مرد با مرد و زن با مرد مى‏تواند مقايسه بشود و تفاوت‏ها و اختلاف‏هاى آن‏ها مى‏تواند تحليل بشود. هيچ‏گاه دو نفر زن، از ظاهر و خطوط انگشتان گرفته تا احساس و تفكر و انديشه در يك سطح نيستند. همين طور دو نفر مرد با يكديگر برابر نيستند. ما اين دو مورد از واقعيت را چگونه تحليل مى‏كنيم؟ آيا اختلاف‏ها را دليل امتياز و ارزش مى‏دانيم؟ و اگر مى‏دانيم بر احساس چه حكمت يا چه ظلمى آن‏را توجيه مى‏نماييم و پاسخ مى‏دهيم؟

 هر تحليلى كه براى اختلاف زن با زن و مرد با مرد در نظر مى‏گيريم همان تحليل در مورد زن و مرد هم كاربرد دارد. پس اين ما هستيم كه با سؤال‏هاى معنا دار به دنبال شهر مردان و شهر زنان راه مى‏افتيم و طرح‏هاى درمانى را و طرح‏هاى اتوبوسرانى را و طرح‏هاى تفكيك در مدارس و دانشگاه‏ها و يا در حرم و كارگاه‏ها را زير سؤال مى‏بريم.

 در حالى كه مردها با مردها برابر نيستند و در بسيارى از موارد از يكديگر تفكيك مى‏شوند و زن‏ها با زن‏ها برابر نيستند و در مراحل گوناگون طرح طبيعى تفكيك را دارند.

 اما در مورد زن‏ها كه با مردها برابر نيستند، از اول سؤال‏ها و جواب‏ها جبهه مى‏گيرند و رنگ و آب بر مى‏دارند، كه اگر زن‏ها و مردها برابر هستند پس بايد آميزش و اختلاط داشته باشند. پس بايد زن‏ها هم حكومت كنند. پس بايد كه چه‏ها و چه‏ها كنند و از افراط و تجاوز پس از تفريط و كوتاهى ستم ببينند.

 مناسب‏تر است كه واقعيت تفاوت و ارزش نعمت‏ها و امتياز تفاوت‏ها را تحليل كنيم. در اين مرحله داده‏ها و بازدهى‏ها ملاك نيستند. نسبت اين دو با يكديگر ملاك ارزش و پاداش و مجازات است. نعمت‏ها مسئوليت زاست و مسؤليت‏ها بر اساس دارايى‏ها و توانايى‏هاست.

 اين يك مسأله، مسأله‏ى دوم حدود و تكاليف زن و مرد و مرد و مرد و زن و زن است. اين تكاليف مى‏تواند استبدادى و يا عرفى و يا طبيعى و يا بر اساس قدر و اندازه‏ها باشد كه قدر، حد را سازد و حدود، حقوق را مشخص مى‏نماياند. اگر ملاك اين قدر و حد و حق الهى بود، ديگر تعارضى با جريان‏هاى طبيعى و مزاحمتى براى عادت‏ها و عرف‏هاى ديگر نخواهد بود. همان‏طور كه اساسى براى رأى و سليقه‏هاى مستبدانه نيست.

 مسأله‏ى سوم در مورد جريان تاريخى زن و تجاوزهاى گوناگون ملت‏هاى گوناگون است كه هر كدام از منظر و با حساب و كتابى و يا بدون حساب و آزاد به اين مسأله پرداخته‏اند و هركدام به منافع و مقاصد خود روى آورده‏اند.

 فاطمه‏عليهاالسلام در حوزه‏ى حدود و عرف‏ها و عادت‏ها مى‏گويد كه من تحمل نگاه‏هاى دريده وگردن‏هاى كشيده و كنجكاوى‏هاى معنا دار را ندارم و جز خدا نمى‏داند كه چقدر از قضاوت رسول خدا در مورد تقسيم كار من و على خوشحالم كه مرا در خانه و على را در بيرون عهده‏دار قرار داد.

 آيا مى‏توان بر فاطمه‏عليهاالسلام خرده گرفت كه چرا از نگاه‏هاى كنجكاو و گردن‏هاى كشيده گريزانى؟ و آيا مى‏توان بر مردها فشار آورد كه كنجكاو نباشند و دست از طلب بدارند؟ يا بايد در چنين شرايطى به ضرورت‏ها روى آورد و به مقدار ضرورت رفت و آمد داشت، حتى اگر با سر برهنه به اسارت ببرند و يا عزت خدا را با تازيانه و غلاف شمشير بشكنند و صورتش را كبود نمايند...

 در هر حال اين نگاه فاطمه‏عليهاالسلام و وحى است كه از خلقت و تفاوت‏ها و تبعيض‏ها به نسبت‏ها و به سعى، ارزش مى‏دهند و از تكاليف و حدود، اقدار و اندازه‏ها، وحى و حكم خدا را مى‏پذيرند و از تاريخ ظلم و ستم، بدون توجه به شكل‏ها و روش‏هاى گوناگون آن بر تمامى آن مى‏شورند و هيچ ظلمى را بر نمى‏تابند.

 تو امشب به اين نكته روى بياور كه چگونه فرزندان فاطمه‏عليهاالسلام آواره‏ى بيابان هستند و از دست و ساعد خويش براى خود ستر و پوشش مى‏سازند و از نگاه‏هاى كنجكاو برده‏داران به عمه‏ى خود زينب پناه مى‏برند و با اين همه ظلم يك لحظه از ولى فاصله نمى‏گيرند و از او دست بر نمى‏دارند، كه يافته‏اند حاكمى جز حسين‏عليه‏السلام با اين معيارها و ملاك‏ها نيست كه؛ “ما الامام الا الحاكم بالكتاب القائم بالقسط الدائن بدين الحق الحابس نفسه على ذات الله”.

 عوامل احياء؛ حبس و وقف

 به مسأله‏ى حبس بر مى‏گردم. ادامه‏ى معرفت و ذكر و زيارت و تجمع به اين يكسره شدن و آزاد گشتن و محصور ماندن مى‏انجامد.

 مگر نه اين‏كه ما در دنيا و به خاطر سگ‏ها و شغال‏ها گرو رفته‏ايم و خود را باخته‏ايم و هيچ هم بدست نياورده‏ايم؟! حالا اگر در راه خدا و به خاطر ولى و در راه انتظار حكومت آن‏ها، گرفتار شديم. آيا اين همه صحبت دارد كه منت بگذاريم كه در انتظار شما به سؤال و گدايى افتاده‏ايم و به خاطر شما از همه جا رانده شده‏ايم؟

 خداى رحمت كند آن شيعه پاك باخته را كه در برابر قاضى ابن ابى ليلا كه شهادتش را به جرم جعفرى بودن رد كرده بود و اشك‏هاى جارى را بر گونه‏اش ديده بود و از او پرسيده بود، با تمامى خجلتش توضيح مى‏داد، كه تو مرا به كسى منسوب مى‏كنى كه شايد مرا نپذيرد. و خدا بر ما ببخشايد كه منت مى‏گذاريم و رخصت مى‏دهيم كه اولياء خدا در جوار ما باشند و در حريم ما دمى بگذرانند.

 راستى اين از آن داستان‏هايى است كه على‏عليه‏السلام را مى‏خنداند كه چگونه بر صاحبان نعمت خويش منت مى‏گذاريم و سر، فراز مى‏داريم. در برابر همين سرفرازى است كه حضرت با كنيه صدا مى‏زند كه؛ “يا ابا عبدالحميد ! أترى من حبس نفسه على الله ألا يجعل الله له مخرجاً...”؛ آيا گمان مى‏كنى آن‏كه خود را فقط در راه خدا و براى خدا نگه‏داشت و تنها براى او بود، خدا براى او راهى در بن‏بست نمى‏گذارد و به او راه نمى‏دهد؟ اين سوره‏ى طلاق است كه در آيه‏هاى 2 و 3 مى‏فرمايد؛ “من يتق الله يجعل له مخرجاً و يرزقه من حيث لا يحتسب و من يتوكل على الله فهو حسبه ان الله بالغ امره قد جعل الله لكل شى قدراً”.

 اطاعت خدا راهى در بن بست‏هاست. هركس خدا را اطاعت كند، خدا برايش گشايش مى‏گذارد و از جايى كه گمان نمى‏كند به او رزق مى‏دهد و روزى مى‏رساند. هركس بر خدا تكيه كند و بر او واگذارد، خداوند او را كفايت مى‏كند. به راستى خدا به خواست و كار خود راه مى‏يابد و مى‏رسد. خداوند براى هر چيزى اندازه‏اى گذاشته و اين قدر و اندازه حد و مرزها را مى‏سازد و حق و باطل را مشخص مى‏كند كه حقوق بر اساس حدود و حدود بر اساس قدرها و اندازها استوار است.

 در اين آيات با تاكيد و توضيح، اين نكته را مى‏فهماند كه بن‏بست‏ها و گرفتارى‏ها از بى‏توجهى به اطاعت و حقوق و حدود و اندازه‏ها برخاسته و گرنه با حبس بر طاعت و حبس بر او كه تنها تكيه گاه است، بن بست باقى نمى‏ماند و ضعف و ذلتى فراگير نمى‏شود كه با اطاعت، رزق مستمر، آن‏هم از جايى كه حساب نمى‏كنى فراهم مى‏شود و سرّ اين غافلگيرى در رزق در همين نكته است كه با توكل سازگارتر است. اگر من از پدر و دست‏هايم و يا آنجايى كه حسابش را مى‏كنم بهره‏اى بگيرم، ناچار در گرفتارى به آن بت و آن وسيله روى مى‏آورم و وابسته مى‏شوم. آن‏جا كه بدون پيش بينى بهره مى‏گيرم، حضور حق را بهتر احساس مى‏نمايم و از بت‏ها راحت‏تر فاصله مى‏گيرم.

 ما كه يك عمر خود را محبوس و زنجيرى ديگران كرده‏ايم و يك عمر در بن بست مانده‏ايم و به دور و تكرار اسير شده‏ايم، نمى‏ناليم. اما همين كه براى ولايت و امر اولياء خدا قدمى بر مى‏داريم، فرياد مى‏زنيم كه انتظار امر شما ما را به گدايى كشانده و اين است كه با كرامت جواب مى‏شنويم ؛ امكان ندارد كسى به اطاعت روى بياورد و خود را حبس بر امر خدا بنمايد و فقط براى او گام بردارد و خدا او را رها سازد و بن بست او را نشكافد و راه گشايشى برايش نگذارد.

 “من يتق الله يجعل له مخرجا”؛ اطاعت با گشايش و بن‏بست همراه است .

اگر ما با معرفت و ذكر و لقاء و زيارت و تجمع و ارتباطها به اين مرحله رسيديم كه تمامى عمر و تمامى قدرت و ثروت و نعمت‏ها را براى احياى امر و زنده ساختن حكم و حكومت اهل‏بيت بگذاريم، امكان ندارد كه در بن بست اسير شويم و در ذلت بنشينيم، كه اين راه‏ها همراه ماست؛

 - عمل به تكليف،

 - موضع‏گيرى مناسب در هر موقعيت،

 - ظرفيت و تحمل،

 - ظرافت و ريزه كارى‏ها،

 - دستيابى به امكانات حساب نشده و پيش بينى نشده،

 - امداد فرشته‏ها،

 - امداد مؤمنين،

 اين‏ها و جز اين‏ها مخرج و گشايشى است كه بن‏بست‏ها را بر مى‏دارد و به راه مى‏رساند.

 گاهى مى‏خواهيم كه به نتيجه برسيم و مى‏كوشيم و با هجوم موانع مى‏مانيم و يا با عصيان و ادبار و چشم پوشى‏ها تنها مى‏شويم و گاهى مى‏خواهيم كه زمينه‏ى انتخاب و امكان خوب شدن را فراهم نماييم و اسير نتيجه و اقبال و ادبار نمى‏شويم. در اين مرحله حتى اگر يك نفر همراه نيابيم و تنها و تنها بمانيم، ولى حجت‏ها را روشن كرده باشيم و بينات را به دست‏ها داده باشيم، كار خود را كرده‏ايم كه “ان عليك الا البلاغ”.

شايد اين نگاه خيلى سنگين و اين توجه خيلى سخت باشد. ولى جز همين مطلوب نيست كه دو راه مشخص شود و آدمى امكان انتخاب بيابد و به شكر و كفر راه بيابد، كه؛ “انا هديناه السبيل اما شاكرا و اما كفورا” و “هديناه النجدين”.

“من يتق الله يجعل له مخرجا”، همين نكته را تأييد مى‏كند كه انتظار نتيجه را نداشته باشى. مأموريت خود را انجام بده، و امر خدا را اطاعت كن. منتظر اطاعت و همراهى آن‏ها نباش، كه؛ “لست عليهم بوكيل”، و “لست عليهم بمصيطر”.

اين نكته آدمى را از شرك وصال نتايج و سرور حاصل از دستيابى، خلاص مى‏كند و اخلاص در عمل را حتى بدون نتيجه و بدون پذيرش فراهم مى‏سازد چون در واقع نتيجه‏ى عمل تو و اقدام تو همين بصيرت و آگاهى آن‏هاست، “ليهلك من هلك عن بينة و يحيى من حىّ عن بينة”، تا با روشنى به هلاك و يا حيات دست بيابند، بيش از اين توقع داشتن رنج آور و بن‏بست آفرين است كه از حوزه‏ى امر حق و اطاعت او بيرون است.

 - موقعيت‏هاى خوب و مناسب چه بسا در اختيار ما نباشد و چه بسا با وجود فرصت‏ها و موقعيت‏ها محروم و بى بهره بمانيم. پس آن‏چه كه ما را از بن‏بست موقعيت‏هاى مطلوب و دست نيافتنى بيرون مى‏آورد، موضع‏گيرى مناسب در هر موقعيت است. چه در موقعيت فقر يا غنا و تنهايى يا جمعيت و اقبال يا ادبار و سلامت يا مرض و انس يا وحشت، خلاصه در هر موقعيت، مهم طرز برخورد و موضع‏گيرى توست. مى‏توان در فقر به ذلت و خود فروشى و دين فروشى رسيد و مى‏توان از فقر درس حركت و انگيزه‏ى اقدام بدست آورد. مى‏توان از ترس و وحشت به انقياد و اطاعت و يا شناخت نقطه‏هاى ضعف دشمن و جبران نقطه ضعف‏هاى خويش رسيد. مى‏توان از ترس، امن را بدست آورد. همان‏طور كه مى‏توان از گرسنگى طعام را بيرون آورد، كه؛ “اطعمهم من جوع و آمنهم من خوف”،

 همين نكته را مى‏رساند، چون “اطعمهم جوعهم و آمن خوفهم”، نيامده است.

 كسانى كه در انتظار فرصت‏ها و به دنبال شكار فرصت‏ها هستند، چه بسا به ذلت و يأس راه بيابد. اما كسانى كه به موضع‏گيرى مناسب فكر مى‏كند هميشه سرشار و بهره‏مند هستند چون ناتمام و ابتر آن‏هايى هستند كه موضع‏گيرى مناسب را نياموخته‏اند، هر چند كه موقعيت‏هاى مطلوب را يافته باشند.

 - توقع پذيرش، توقع نتيجه، توقع اقبال و اقدام، تحمل تو را مى‏ربايد و گنجايش و ظرفيت تو را مى‏گيرد و اين ناتوانى بن بست سنگين و يأس آورى است. آدم‏هاى بى ظرفيت، حتى از امكانات موجود محروم مى شوند و راه دستيابى به موقعيت مطلوب را فراموش مى‏نمايند. پس آنچه كه باعث فراغت و رفعت ذكر و سبك شدن وِزر و وسعت صدر مى‏شود، مى‏تواند باعث بهره مندى و استقامت و تحمل بيشتر باشد و مى‏تواند با تحمل چند ساعت رنج و چند روز فقر تو را به پيروزى و راهيابى به منطقه‏ى امن و وسعت مطلوب برساند. گاهى آدمى به خاطر چند ساعت گرسنگى از هدف دست شسته و يا به خاطر يك ذلت در برخورد از عزت هميشه فاصله گرفته است. آدمى تا در بحران است و از داخل نگاه مى‏كند، خيال مى‏كند كه راهى نيست و امكانى نيست. ولى آنجا كه پس از نجات و يا از بالا به مسأله نگاه مى‏كند، مى‏بيند با دو ساعت تحمل، دو روز گرسنگى، به فرصت‏هاى مطلوب راه مى‏يافت و رنج و محروميت به پايان مى‏رسيد.

 - آدمى با شتاب، با توقع زياد، با تحمل ناچيز، ظرفيتش و در نتيجه ظرافتش را از دست مى‏دهد و چه بسا از راه‏هاى موجود غافل مى‏شود و در بن بست مى‏ماند. آن‏جا كه گنجشك طمعكار و يا زنبور كنجكاو از سوراخ پنجره داخل مى‏شود و سپس راه را گم مى‏كند، اگر با شور بسيار، شعور تكرار نكردن باشد، راه را مى‏يابد و مى‏تواند بن بست‏ها را بشكند.

 بگذار اگر چه شب ماتم حسين‏عليه‏السلام است اين ظرافت‏ها را بازگو كنيم كه شايد راهى بيابيم و كارى بكنيم.

 مادر من كه رحمت خدا بر او باد چهل ساله مرد و يك چهارم بيشتر از همين عمر كوتاهش با مريضى سنگين و دست‏هاى ناتوان و بدون احساس سپرى شد، تا آن‏جا كه بايد غذايش را در دهانش مى‏گذاشتيم و لباسش را بر او مى‏پوشانديم و اين همه ناتوانى از كسى و براى كسى بود كه هفتاد كيلو بار را به راحتى بر مى‏داشت و ما را كه شيطان هم بوديم مثل جوجه‏اى مى‏فشرد...

 در اواخر عمر پيش من آمده بود و با خواهرم كه در عقد بود، همه در يك منزل كوچك زندگى مى‏گذارنديم. شب‏ها كه به خانه مى‏آمدم، همه در اطاق مادر بوديم و پس از انجام كارهاى مادر به اطاق خودم مى‏رفتم.

 گاهى مى‏ديدم چراغ اطاق من روشن است مى‏فهميدم كه مشكلى پيش آمده و درگيرى رخ داده است. به طور طبيعى همسرم پيش مى‏آمد و من اگر حتى مدت كمى تنها مى‏شدم، ديگر نمى‏توانستم از پيش‏بينى و بدبينى مادرم فرارى داشته باشم. پس همسرم را با كتاب‏هايم به اطاق خود مى‏فرستادم و خودم به اطاق مادر مى‏رفتم و هنوز نيامده سيل دشنام و نقل و حكايت بود كه مى‏باريد...

 من مى‏شنيدم و با خنده مى‏گفتم بيا تا كارى بكنيم و كسى را كه مى‏خواهى برايم بياورى و مى‏گفتم: مادر! از دختر خودت چقدر جواب مناسب مى‏بينى كه از دختر مردم انتظار دارى؟ هر چه مى‏خواهى به عهده‏ى من و آن چه كه مى‏گويى براى من.

 بر فرض خواسته كه با خواهرم كارها را با هم شروع كنند اشتباه كرده، غلط كرده؛ همه‏ى كارها را خودم انجام مى‏دهم...

 غذايش را برايش مى‏ساختم و در دهانش مى‏گذاشتم و با قلقلك و خنده فحش‏هايش را مى‏شستم و به خواب و خوابگاهش مى‏رساندم.

 وقتى كه به اطاق خودم مى‏آمدم، با محبت و گرمى با همسرم روبرو مى‏شدم و غذا و كار بچه‏ها را دنبال مى‏كردم، گويا هيچ اتفاقى نيفتاده است.

 همسرم مى‏خواست ببيند چه خبر شده و مادرم چه‏ها گفته و چه‏ها كرده، وقتى در حالت من چيزى نمى‏ديد. مى‏پرسيد، آيا مادر چيزى نگفته و من به بيراهه مى‏زدم كه، از فلان لباس و فلان وعده و فلان كار و عاقبت همسرم زبان باز مى‏كرد و حكايت را مى‏گفت، كه من به خواهر چه گفتم و مادر چگونه شوريد كه مى‏خواهى حكومت كنى و دستور بدهى و رگبار ناسزا و فحش‏هاى بى شمار.

 وقتى حرف‏هايش را مى‏زد، مى‏گفتم چه لزومى داشت كه تو پيشنهاد بدهى. مى‏توانى خودت كارى را انجام بده، نمى‏توانى بگذار، هر چه باشد از اين درگيرى‏ها بهتر است. مى‏بينى كه او با اين همه مريضى و ناتوانى دم فرو بسته و تو اين‏گونه با حساسيت آن‏ها بازى كرده‏اى.

 از اين حكايت با درازى سخن گفتم تا مشخص شود كه بن‏بست‏هاى ما به خاطر بى‏توجهى به ريزه كارى‏ها و ظرافت‏هاست. اگر من از تعدد اطاق‏ها سؤال نمى‏كردم و اگر به اطاق خودم پا مى‏گذاشتم، حرف‏هاى مادرم بى جواب مى‏ماند، و اگر پس از آن همه وقت و آن همه زمزمه با اخم و تخم به اطاق خودم مى‏آمدم و به همسرم ناسزا مى‏گفتم و يا توقع سركوب و دست بوسى داشتم با استقامت و برخورد او روبرو مى‏شدم. همين ريزه كارى‏ها است كه مادر را آرام و همسرم را فارغ مى‏ساخت و صبح با سلام و عليك و محبت و بوسه‏اى دل مادر و سركشى خواهر را مهار مى‏ساخت.

 قصه‏ى دوم در رابطه با جمعى از دوستان بود كه مى‏خواستند به قله‏ى كركس نطنز صعود كنند. آن‏ها وسايل غذا آورده بودند و مى‏خواستند در ضمن رفت و آمد گفت وگوهايى داشته باشيم. در اين ميان دوستى بود كه با شوخى و خرابكارى مى‏خواست از رفت و آمد به قله جلوگير باشد. در برابر خرابكارى او آن دوستان آشفتند و تهديد كردند كه اگر راست مى‏گويى بالاى كوه بيا تا ببينى چه مى‏شود و راه افتادند و با خشونت از من پرسيدند كه چه مى‏كنم؟...

 من از كنار نهرى مى‏آمدم و زمين خورده بودم و شلوارم گل آلود بود، با خنده گفتم ؛ تنبانم را مى‏شويم و آن‏ها همه خنديدند كه در چه وضعى افتاده‏ام .

 با نرمى آن‏ها و در فرصتى كه براى خشك شدن  لباس‏هايم لازم بود پرسيدم كه تو با اين تهديد و خشونت مى‏خواستى خودت را راحت كنى و يا آن دوست را ادب نمايى؟

 جواب اين بود كه بايد ادب مى‏شد! گفتم: پس تحمل مى‏كردى و به بالاى كوه مى‏آوردى و آن‏جا كار خودت را انجام مى‏دادى و خرابكارى‏هايش را پاسخ مى‏دادى.

 آن‏ها در بند افتاده بودند چون از ضعف و ناتوانى برخورد كرده بودند و با پذيرش ضعف خود به محبت و عذر خواهى رسيدند و مشكل فيصله يافت. در حالى كه اگر من موضع مى‏گرفتم  و بر يك طرف مى‏شوريدم، خامى بود و اگر در هنگام تهديد و هجوم و قهر آن‏ها بى‏اعتنايى مى‏كردم، بريده بودم. با توجه به مشكل گل آلودگى و فرصت پيش آمده و با توجه به ضعف تهديد كه از بى‏ظرفيتى آن‏ها بود، نه از روى قدرت و به خاطر تأديب آن دوست زمينه‏ى انس و برخورد مناسب فراهم گرديد.

 بن بست‏ها از شتاب‏ها و بى ظرفيتى مايه مى‏گيرد. توجه به ريزه‏كارى‏ها و ظرافت برخوردها بن بست‏ها را به گشايش مى‏رساند.

 - گاهى در راه مى‏مانيم، چون امكان را براى تمامى راه كافى نمى‏دانيم. چند ليتر بنزين داريم كه براى مقصد كافى نيست، پس در جا مى‏سوزيم و رنج مى‏بريم در حالى كه اگر برويم شايد به امكانى برسيم و به منبعى دست بيابيم كه از اين‏جا ماندن و در جا سوختن، بدست نيايد. اين‏گونه به گشايش و فتوحات نزديكتر است.

 اگر كار تو با هدف و هماهنگ با نظام هستى باشد همين هماهنگى با حق و نظام تو را از بن بست مى‏رهاند و از ملك و ملكوت و ملك براى تو امداد فراهم مى‏سازد. همان‏طور كه كار ناهماهنگ با هدف و با نظام و با زمانمندى هستى، هر چند كه معارضى نداشته باشد، خود به خود مى‏شكند. همان‏طور كه سرماى روسيه و باران‏هاى مزاحم و طوفان‏هاى شن، گردن‏كش‏ها را ذليل ساخت.

 - خداوند در برابر تظاهر زن‏هاى رسول‏صلى الله وعليه وآله با قدرت طلبان مدينه و پشتيبانى آن‏ها از اين‏ها و دادن اطلاعات به آن‏ها و كار شكنى‏هاى مستمر مى‏فرمايد؛ “ان تتوبا الى الله فقد صغت قلوبكما و ان تظاهرا عليه فان الله هو مولاه و جبريل و صالح المؤمنين و الملائكة بعد ذلك ظهير”؛ اگر به سوى خدا باز گرديد، اين ضرورى است. چون دل‏هاى شما از دست رفته و اگر شما بر او بشوريد و دشمنان او را پشتيبانى كنيد، پس خدا سرپرست اوست و صالح و صادق از مؤمنين دوستدار او هستند و پس از اين‏ها فرشته‏ها پشتيبان هستند و در هر حال با آن‏ها كه روى آورده‏اند و در جهت هستند، مى‏توان با پشت كرده‏ها و روى بر تافته‏ها، مبارزه كرد و در اين مبارزه خدا و همراهان و فرشته‏ها كمك كار هستند و همين همراهى بن بست‏ها را مى‏شكند و راه‏ها را باز مى‏كند.

 آن‏ها كه با تحليل‏هاى برخاسته از نظم نوين جهانى و بر مدار قطب قدرت غرب، همه چيز را در بن بست مى‏گذارند تا راه غرب را باز كنند، هنوز نمى‏دانند كه امروز روز جزميت در حوزه‏ى علوم طبيعى به سر آمده، تا چه رسد جزميت در حوزه‏ى علوم انسانى و سياسى. امروز بايد احتمال‏ها را در نظر گرفت. و حتى نامحتمل‏ها را به حساب آورد.

 امروز همراه تركيب‏هاى تازه و تازه‏تر در محورهاى قدرت، و امروز با جمع و تفريق‏هاى مستمر در روابط كشورها و ملت‏ها و دولت‏ها و امروز با جابه جايى مداوم منافع در ميان قدرت‏هاى صنعتى، و امروز با تأثير گفت‏وگو و محاوره و تبليغات بر ذهنيت‏هاى ملى و جهانى، نمى‏توان به پيش بينى و پيشامدهاى محتوم دل بسته و تحليل داد، كه بايد براى هر پيش آمد برنامه‏اى داشت كه رسول‏صلى الله وعليه وآله مى‏فرمود: من نمى‏دانم براى من و شما چه پيش مى‏آيد ولى مى‏دانم در هر پيش آمد چه بايد بكنم؛ “ما أدرى ما يفعل بى و لا بكم ان أتبع الا ما يوحى الي”.

آن‏ها كه در كنار اين متغيرهاى مستمر و پيشامدهاى غير معلوم، اصول مشخص دارند مردد نمى‏مانند و حتى پيش‏بينى نمى‏شوند، كه هدف و نظام و هماهنگى‏ها و همراهان هم ضربه مى‏زنند و هم پشتيبانى مى‏كند و از بن بست مى‏رهاند.

کتاب وارثان عاشورا اثر استاد علی صفایی حائری(ره)عین.صاد را از اینجا دانلود نمائید.

ازکتاب"از زلال ولایت" (چهل حدیث از امام حسین علیه السلام)

......عن الحسين(عليه السلام) قال:

اللّهم أنت ثقتى فى كلّ كرب و رجائى فى كلّ شدّة و أنت فى كل أمر نزل بى ثقة و عُدّة، كم من همّ يضعف عنه الفوأد و تَقِلُّ فيه الحيلة و يخذل فيه الصّديق و يشمت فيه العدوّ، أَنزلته بك و شكوته اليك رغبة منّى إليك عمّن سواك، ففرّجته و كشفته، فأنت ولىّ كلّ نعمة و صاحب كلّ حسنة و منتهى كلّ رغبة.

امام حسين (عليه السلام) فرمود:

خدايا ! تو تكيه گاه من هستى در هر گرفتارى و اميد من هستى در هر سختى. تو در هر كارى كه بر من فرود مى آيد، تكيه گاه و وسيله هستى. چقدر غصه ها كه قلب در آن ضعيف و حيله در آن سست مى شود و دوست رها مى كند و دشمن شماتت مى نمايد. من آن را پيش تو نشاندم و با تو شكوى كردم و از غير تو به تو روى آوردم، پس تو آن راباز كردى و شكافتى. تو سرپرست هر نعمت و امكانى، با نهايت هرخواسته و آرزويى.

اين زمزمه ى صبحگاهى امام حسين است كه در پناه او همه ى رنج ها را باز كرده و تمامى گره ها را گشوده است. در حضور او و در پيشگاه او آنچه بر امام حسين فرود آيد، سبك و ناچيز است. هون على ما نزل بى انه بعين اللّه.

مصيبت امام حسين مثل كوه است. ذو وجوه است. چهره ها وابعادى دارد.

يك طرف دل حسين است و اشتياق انس و عشق و محبّت و بلاء و عنايت; و يك طرف، جهانى است كه حجّت را، كه پايه را، كه سرپرست را، از دست داده و دنيايى است كه در تاريكى نشسته.

يك طرف اسلام است و غربت آن و شكستن حدود آن; و يك طرف مسلمين هستند و انحراف از ولايت و محروميت از سرپرستى كه بى او به اشرافيت و پادشاهى و دنيا پرستى و جنگ و ذلّت و پراكندگى، راه مى يابند. يك طرف هم محروميتى است كه من برده ام و ظلمى است كه بر من رفته، همانطور كه بر كويرهاى تشنه و خاك هاى عقيم و آب هاى راكد و دشت هاى فارغ، رفته است.

مصيبت حسين مثل كوه است و ابعادى دارد، بايد از هر طرف نگاه كرد و به تمامى ابعاد نظر داشت. نگاه عارفانه با نگاه قاطعانه، با نگاه عاطفه و تولّى، با نگاه نفرت و تبرّى، با نگاه ذكر و هدايت، با نگاه تعلّم و تأسّى، با نگاه استقامت و صلابت، تعارضى ندارد.

پس از جنگ بدر قريش پيمان بستند تا گريه نكنند تا آرام نگيرند و سست نشوند. تا آنكه بتوانند در جنگ ديگر، با انگيزه و خشم انتقام بگيرند، چون حركتى كه از عقده و غضب الهام بگيرد، با اشك، پاك مى شود، ولى حركتى كه از معرفت  و محبّت الهام مى گيرد، در زلال اشك و در صافى هق هق، خالص تر مى گردد.

ما گرفتار مكر شيطان مى شويم كه مصيبت حسين گريه ندارد. حسين چيزى از دست نداد و همين بود كه بر افروخته مى گرديد. در اينجا مصيبت را با خود نمى سنجيم كه دفاع كنيم و يا تحمل نماييم، اگر ظلم است پس دفاع كنيم و اگر سود است پس خودمان در راه هدف ها تحمل كنيم و بخاطر محروميت از مبلمان و برق لباس هاى خود و بچه هامان، به هدف پشت ندهيم تا چه رسد به محروميت از نان  و آب و امنيّت و حيات و آزادى.

ماگاهى گريه مى كنيم ولى با گريه عقده ى دل باز مى كنيم و نه بر رنج هاى حسين كه بر رنج هاى مشابه و غير مشابه خودمان اشك مى ريزيم. ما از دردهاى خودمان و از سيلى و اهانتى كه چشيده ايم بر حسين اشك مى ريزيم و بخاطر سنگينى ظلمى كه تحمل كرده ايم بر حسين ناله سر مى دهيم و همين است كه با اين داغ ها، گرمتر گريه سر مى دهيم و بيشتر هق هق مى كنيم و همين است كه باز گرفتار مكر شيطان و نفس خود و تجربه ى خويش هستيم.

و گاهى از معرفت و درك ظلم و ستمى كه با قتل حسين بر ما رفته مى سوزيم. و گاهى هم در عاطفه ى خود آنها را مهمان مى كنيم و ضيافت مى دهيم. اينها اشك هايى است كه بر زمين نمى ريزد و بر بال فرشته ها مى نشيند و تا حضور حق مى رسد. و نه گريه و بكاء كه حتى تباكى و شباهت سازى آن هم ارزش دارد. حتى اگر به اندازه ى بال مگسى باشد. كه اين معرفت و محبّت و اين سيّال و جارى آگاهى و عشق، كارسازى ها دارد و سازندگى ها مى آورد.

راستى كه ادب مصيبت دارى را بايد آموخت و از اشك بهره برد و با اشك رفعت گرفت و به همراهى شهيدان رفت و در بزم انس حق نشست.

بدون اين آموزش، از درد خود مى سوزى و از عاطفه ى تحريك شده، سبك مى شوى و آرام مى گيرى; ولى با آموزش، تو به وسعتى در معرفت و عاطفه مى رسى كه ضربه ها را گويا تو خورده اى و اهانت ها را گويا تو ديده اى و بچه هاى شيرين تو بودند كه حلقومشان تا گوش دريده شد.

با وسعت در معرفت و عاطفه و با اين گسترش در حضور و شهود، كربلايى مى شوى و همچون حسين باصلابت مى ايستى و همچون ابر گريه مى كنى و همچون سبزه مى رويى و بارور مى شوى و با كاروان شهيدان به رفعت مى رسى و با جمع  اسيران به آزادى راه مى يابى و از جام حسين مى نوشى و مست مست مى شوى.

راستى كه حسين، گل گل عشق است. حسين آتش عشق است. حسين ساقى، حسين جام، حسين هستى، حسين مى، حسين شور و شعور است، زندگى است، لطف است، خبير است، دقيق است.

حسين اندازه مى شناسد، براى همه حساب باز مى كند براى خدا، براى دين خدا، براى عالِم، براى جاهل، براى دشمن، براى دوست، براى اهل بيت، براى اصحاب، جلوتر  بيا ! براى استخوان هاى نرم شيرخوارش و براى دل مادرش حساب كرده است، مگر او را پنهانى در پشت خيمه ها دفن نكرد؟ مگر براى پاهاى كوچك بچه ها، تيغ هاى بيابان را نشكست و خارهاى اطراف خيمه ها را نكند؟!

مگر براى اينكه عريان نماند و چشم زينب بر تن چاك چاك و عريان او ننشيند، لباس كهنه به تن نكرد؟ مگر براى نگهدارى كاروان اسارت، دل زينبِ دل سوخته را، دريا نساخت؟ مگر صبر و حلم و صلابت را در جام زينب نريخت؟

مگر زبان در كام على اكبر نگذاشت؟ مگر باكام سوخته و تفتيده ى خود كام على اكبر را شيرين و سرشار نكرد؟ مگر بر شيار لب هاى خشك او گل هاى رضا وتسليم و عبوديت، نشكفت؟ مگر اين گل ها را در تمامى ساحل دل هاى مشتاق و در وسعت دست هاى نسيم ننشاند؟

مگر آنها و اينها را به دل هاى دل و چشم هاى چشم و گوش هاى گوش هديه نداد؟

راستى حسين چه ها كه نكرد؟ نگفت؟ نسوخت؟ حجت نياورد؟ دعوت ها و نامه ها را نشان نداد؟ به رفتن و رهايى اشاره نكرد؟ به رها ساختن و واگذاشتن اهل بيت زبان نگشود؟ به حلقوم باز على اصغر نگاه نكرد؟ با خون هاى مشت شده ى او آسمان آبى را، سرخ و شرمگين نكرد؟

با اين همه آيا تخفيف خواست؟ تخفيف داد؟ از هدف بخاطر رنج ها چشم پوشيد؟ بخاطر عافيت و راحت، از عشق از همان محبوب گذشت؟ آيا از خون ترسيد؟ از دهان باز زخم ها، نصيحت بازگشت، گوش كرد؟ از اسارت بچه ها، از عشق و نگاه خاطر خواه زينب و از وداع مرد افكن و احساس سوز خواهر، سست شد؟

اينها ذكر است، هدايت است، اينها براى  ما كه با هيچ باز مى گرديم و در بازگشت استوار  و مصمّم هستيم، صحبت است، مصباح است و اگر بخواهيم از دنياى خون سبكبال بگذريم همين ها سفينه است، بادبان است، نسيم شرطه است.

اگر در ما عاطفه و ايمان و توحيد و در ما مستى و سرمستى باشد، اينها تولى است، اينها آتش، شور، سرشارى، پايكوبى، سرافشانى است.

اگر در ما معرفت به معيارها و بصيرت به ميزان ها باشد، همين ها حساسيت و مرزبندى و تبرّى و نفرت و لعنت و جدايى است، حتى جدايى از دستى كه براى حسين نمى پيچد، حتى از چشمى كه براى حسين نمى گريد.

راستى كه مصائب مردان بزرگ، مثل كوه است، قلّه تا قلّه فاصله ها دارد، دره ها و رودها با خود دارد.

مصائب حسين براى دل مست و شيداى او رزق است، با توجه به حضورِ مهربانِ حق، رفعت است، با توجه به همراهى لطيف و لطائف و صنايع و ساخت و سازهاى خدا، درجات است و چهره برافروختن است.

به همين خاطر، همين مصيبت ها براى ما، براى مردم، براى اسلام، حتى براى دنياى ماهى ها و سبزه ها، مصيبت است و فشار است و گرفتارى است و به همين خاطر براى بازيگرها و عاملين و براى تماشاچى ها و بازيچه ها، لعنت است حتى از دهان آرام و مرطوب ماهى ها و وبال است حتى از زبان شكسته ى سوسن و عذاب است و انحطاط و دركات است.

همين مصائب ذكر و هدايت است، ما را به استقامت و استوارى مى خواند و تعليم و آموزش و تزكيه و آزادى است، از آنچه داريم و از آنجا كه ايستاده ايم تا آنجا كه بايد برويم و در  پيش رو داريم.

همين مصائب تولّى و عشق و عاطفه و ضيافت اشك است و مهمانى رنگارنگ دل ها و ديده ها.

همين مصائب، تبرّى است، حواله ى نفرت و ضربه ى جدايى است. از هركس كه با حسين نيست و در راه حسين و همراه حسين نيست. گفتم حتى اگر چشم لجوج و دست بى كار و دوست ابله و فرزند ناخلف باشد.

آنها كه گرفتار مكر و فريب شيطان مى شوند و اشك ريختن و عزادارى حسين را نمى فهمند و عارفانه و آزادانه و عاشقانه از كنار آن مى گذرند، وقتى كه نوبت نان آنها را به ديگران مى دهند و يا جاى حرم و جاى نماز آنها را تصاحب مى كنند و يا لباس و كفش بچه هاى زيبا و موّدب آنها را، گل آلود و پاره پاره مى كنند، نمى دانم چه حالى مى شوند؟!

 همين عارفان پاك باز كه از حلق دريده ى شير خوار حسين، هيچ پيامى رانمى شنوند، چطور از چشم هاى مبهوت فرزندشان، فرياد خروش را مى شنوند و مى شورند و دستور قتال را مى فهمند و بر مى آشوبند.

با اين مقدمه با اين توجه با اين آداب اگر مى خواهى به صحراى عشق بيا; اين شب است و نور غمرنگ ماه; بيا و حالا ديگر خطرى نيست; شمشيرها را غلاف كرده اند و شمشيردارها رفته اند و يا آسوده اند; نمى خواهد سرت را بدزدى، ديگر تيرى نيست; ديگر حرمله تيرى در تركش ندارد، سينه ى حسين و حلقوم على اصغر، تمامى تيرها را تحويل گرفته اند.

نمى خواهد بترسى، معركه تمام شده و سرحسين را برده اند، به كوفه فرستاده اند، نزديك بيا.

بلند شو، خبرى نيست، خطرى نيست، گوش هايت را نزديك بياور، نزديكتر.

از دهان باز اين زخم هاى سرخ، از حنجره ى استخوانى اين ستون هاى شكسته و اين آسمان هاى بلند، چه مى شنوى؟

اين پيرمرد را ببين، اگر چه سر ندارد، ولى از خطوط انگشت هايش، از پوست چروكيده اش، مى توانى بشناسيش. اين حبيب است. اينكه حنجره اش هنوز بوى عطر قرآن مى دهد. اين برير است. اين نعش سياه، كه خون سفيدش مثل عطر ياس بر روى دست هاى نسيم، تا تمامى نهانگاه هاى شش ها را پر مى كند، اين جوْن، غلام ابوذر است.

اين كودك كه هنوز با گردن خميده دارد به زخم شمشيرى كه برعمويش مى نشيند، نگاه مى كند، عبداللّه برادر قاسم است فرزند امام مجتبى است.

اينها; اينها كه باتير و نيزه به زمين دوخته شده اند، ياران حسين هستند، مى ترسيدند كه با صداى حسين استخوان هاشان، راه بيفتد و نعش هاشان سربردارد، همه را با سُم اسب و باتيغ و تير به زمين بسته اند.

آيا مى توانى دورتر بيايى، بيا با او كه در كنار شريعه، بى دست نشسته، آرى بى دست نشسته، نشستن را كه مى فهمى، او بى دست و بى سر نشسته، ابوالفضل است. از آن وقت كه حسين، دست مهربانش را از زير سر او برداشته و چشمش را پاك كرده، دارد حسين را نگاه مى كند. حتى وقتى كه سرش را جدا كردند، دارد با گردن افراخته اش حسين را مى پايد. باور نمى كنى؟ ببين همه ى اينها دارند با زخم هاشان يكديگر را مرهم مى زنند.

اين مصحف پاره پاره را مى شناسى، اين على اكبر است.

حسين نتوانست پاره پاره هايش را بردارد. صحاف آوردند، با بوريا آوردند، تا از اين ورق هاى پاره پاره، قرآنى مجلّد بسازد. مجلّد نه با جلد زركوب، كه با جلد قرمز خون، با رنگ ارغوانى خون، نمى دانم با رنگ عشق؟ با رنگ محمد ؟ با رنگ على ؟ با رنگ فاطمه ؟ با رنگ خدا؟ با صبغة اللّه؟ راستى كه با بى رنگى و بى رنگى.

بازهم مى توانى ببينى؟!

من كه چشمم تار است. من كه در دلم غوغاست. گوش هايم نمى شنوند... اى واى، يا حسين... يا حسين... يا حسين.

کتاب از زلال ولایت (چهل حدیث از امام حسین علیه السلام) اثر استاد علی صفایی حائری(ره)عین.صاد را از  اینجا  دانلود نمائید.

بخشي از دست نوشته شب عاشورا

همين امروز عصر كه دشمن به تنهايي حسين(ع) واقف شد و فهميد ديگر كسي براي ياري حسين(ع) نمي آيد و فهميد كه از لشگر كوفه كسي به سوي دعوت نمي آيد و براي حسين(ع) و غربت او دل نمي دهد، همين امروز عصر دشمن مي خواست تا كار را يك سره كند و گندم ري را آبياري نمايد. به سوي خيمه هاي حسين(ع) هجوم آوردند، زينب(س) هجوم را مي بيند، به سراغ برادر مي آيد، حسين(ع) بيرون  خيمه ها بر شمشير تكيه داده و به جاي توجه به هجوم مرگبار آن ها به زينب(س) مي گويد: من رسول خدا(ص) را در خواب ديدم. به من گفت: به زودي به سوي ما مي آيي. و آن گاه از ابوالفضل(ع) مي خواهد، و عاشقانه مي خواهد، كه: با آن ها مذاكره كن ببين چه مي خواهند، و هنگامي كه از تصميم بر درگيري و جنگ خبر مي آورد، از آن ها يك شب مهلت مي خواهد تا نماز بخواند، دعا كند و استغفار نمايد. حسين(ع) مي گويد: خدا مي داند كه من نماز و خواندن قرآن و دعا و استغفار را دوست دارم.  راستي يك دل و اين همه عشق! يك دل و اين همه وسعت! آدمي بايد در كجا ايستاده باشد كه مرگ، ديوار هراس او نباشد و زندگي او با مرگ به بن بست نرسد و در تقاطع نماند؟ آدمي بايد چه نوشيده باشد كه اين همه تلخي و رنج را  شيرين شيرين، مستانه مستانه سر كشد؟ و آدمي بايد چقدر سرشار باشد كه اين همه از دست دادن، او را زيادتر  و سرشارتر نمايد؟ يا حسين ! ياحسين! بر محدوديت و محروميت ما ترحّمي. بر اين همه ضعف و حقارت، بر اين همه ترس و هراس و تعلّق، بر اين همه ذلّت و تسليم عنايتي!  ساقي بريز از كرم به جام باده خوارها … راستي ما در كجا ايستاده ايم، ما در كجا افتاده ايم! حسين جان عنايتي!       بخشي از دست نوشته شب عاشورا ۱۳۷۴ بخشي از دست نوشته هاي شام غريبان و باز لطافت را ببين كه چگونه در صبح عاشورا، شوخ و مهربان، براي ملاقات خدا آماده مي شود و ديدار حور را انتظار مي كشد... هنگامي كه يكي از ياران به او مي گويد: آيا حالا وقت شوخي است؟ حبيب مي گويد: آري! حالا وقت اين شوخي است، چون بين ما و بهشت جز همين تيزي شمشيرها و نيزه ها مانع نيست.  و باز لطافت جلو داران حسين(ع) را ببين كه چگونه بر غريزه مسلط هستند و چگونه به سوي نيزه ها     و تيرها هجوم مي آورند و چگونه امضاء وفا از حسين(ع) مي گيرند...  و باز لطافت آن سياه را ببين كه چگونه بر پاي حسين(ع) مي پيچد و منّت مي پذيرد تا سفيدرو و   خوش بو و شرافتمند بر خدا ميهمان شود. و لطافت تمامي اين روح هاي مهربان را ببين كه حتي جنازه قطعه قطعه آن ها، بر صداي دادخواهي و استنصار حسين(ع) مي جنبد و آرام نمي گيرد.  و لطافت ابوالفضل(ع) را ببين كه چگونه با تمام وجود، با چنگ و دندان به اجابت حسين(ع) مي آيد و فرمان مي برد و با تمامي وفاء، به اخوّت و برادري مي رسد... با اين كه در تمامي عمر به ولايت حسين(ع)، حسين(ع) را صدا مي زد، ولي پس از اين مرحله از وفا و لطافت، گويا فرياد فاطمه(س) را   مي شنود كه او را به فرزندي مي خواند و اين روح وفا را به آغوش مي كشد كه فرياد مي زند: يا اخا ادرك اخاك.  سلام خدا بر شما روح هاي وفادار و مهرباني كه ادعايي نداشته و خود را بدهكار مي دانستيد، در جاي خود سوختيد و پيشاپيش حسين(ع) خون خود را بخشيديد، و منّت پذيرفتيد كه خود را به ثبت رسانديد ودر حساب خدا براي خود بهره اندوختيد و با اين احتساب و با اين شهود، به ملاقات زخم هاي سرخ و ضربه هاي سبز رفتيد و در مدت كوتاهي راه درازي را پيموديد... و در جوار رسولان خدا و اولياء او نشستيد. بخشي از دست نوشته هاي شام غريبان محرم ۱۳۷۴   چرا اینگونه ؟ من خيلي فكر مي كردم كه بر فرض بخواهند حسين(ع) را به خاطر هر چيزي بكشند، آخر اين شكل چرا؟ با اين بغض، با اين شماتت، با اين قساوت لباس را از بدن ها جدا كنند و بدن ها را زير پاي اسب ها بشكنند، اين ها با چه منطقي جز قساوت مي سازد؟...  اباعبدالله(ع) هنگام وداع با زينب(س) از خواهر لباس كهنه اي خواستند و در زير لباس ها و زره پوشيدند. تا اين لباس كهنه را بگذارند و با كرامت با حسين(ع) روبرو شوند، ولي چه بگويم... وقتي كه خواهر عمروبن عبدود بر نعش برادرش نشست، گفت: برادر من، من ديگر بر تو گريه نمي كنم، چون حتي زره ارزشمند تو را كه از بهترين زره هاي عرب است از تن تو در نياورده اند و غنيمت تو را بر نداشته اند. من بر تو گريه     نمي كنم چون تو را كريم و بزرگواري كشته است و اين كرامت آرام بخش است. چه بگويم كه زينب(س) با چه جنازه اي روبرو مي شود و چگونه قطعه قطعه بدن برادر را كه عريان زير آفتاب افتاده، به چشم مي گيرد. راستي چگونه وقتي كه اين گونه با قساوت برخورد مي كنند، و حتي آن ها را بر سر نعش هاي به خون نشسته، با تازيانه مي كوبند. نمي دانم چگونه آدمي به قساوت مي رسد و تا چه مرحله اي، از آگاهي و معرفت خود چشم مي پوشد و شماتت مي كند و مي گويد: قاتلوا من مرق عن الدين و فارق الجماعة؛ ص ۲۵۵ كلمات، و يا مي گويد: آيا اين آب را مي بيني كه چگونه مي درخشد؟ نخواهيم گذاشت حتي يك قطره از آن به گلويت برسد. ص ۲۴۶-۲۴۹ كلمات  شيخ مفيد در ارشاد مي فرمايد: پس از خستگي زياد هنگامي كه حسين(ع) از پا افتاد و در محاصره دشمن در جلو خيمه ها قرار گرفت يكي از افراد دشمن بر حسين(ع) شمشير كشيد و مي خواست كه بر حسين(ع) ضربه بزند، يكي از فرزندان كوچك خود را به امام رساند و به مهاجم گفت: آيا مي خواهي عموي مرا بكشي؟ آن وقت دست خود را به حمايت از عمو جلو آورد و دست فرزند قطع شد و بر پوست آويزان ماند...  كودك فرياد كشيد و خود را به دامان عمو انداخت و حضرت او را به صبر دعوت كرد و بر آن ها نفرين    نمود. و اين نفرين ها از اين دل مهربان، نشان حدّ قساوت و سنگدلي آن هاست. آدمي با مشاهده اين صحنه ها از لطافت و قساوت، متحيّر مي ماند كه آدمي تا كجا پيش مي رود و تا چه مرحله چشم مي پوشد و چگونه سخت و خشن مي گردد. تو اين قساوت ها را با لطافت حرّ مقايسه كن، چگونه شكسته مي آيد و چگونه حتي نمي خواهد چشم در چشم حسين(ع) بدوزد و خانواده گرفتار او را ببيند و چگونه براي شهادت شتاب مي كند. بخشي از دست نوشته هاي شام غريبان محرم۱۳۷۴ دست نوشته های استاد را از سایت با استاد از لینک زیر ببینید http://www.baostad.com/index.php?option=com_content&task=view&id=9&Itemid=29